Open huis

projekt

Geschreven door gastschrijfster  en eigenaresse van Cultuur Venster – Isabella Ramaekers 

Zelf ben ik de gelukkige eigenaar van een knusse stadswoning in het centrum van Bergen op Zoom. De inrichting laat zich niet onder een bepaalde stijl vallen maar ik voel me er fijn, anderen ook en dat doet me goed. Je zou het een renovatiewoning kunnen noemen.

En elke keer als ik wat geld gespaard heb kijkt de woning halsreikend uit naar een verfje, een kitspuit, een wasbak voor het toilet et cetera.

Helaas voor de woning verdwijnt elke euro die ik over heb direct in een sok om later besteed te worden aan een ontdekkingsreis, waar dan ook naar toe. Ondanks dat ik het pand best wil verkopen zal een open huis-dag dus nog even moeten wachten.

Mijn werk brengt me op heel veel bijzondere plaatsen. Als musicus zie je uiteenlopende kleedkamers die variëren van kleedkamers in een theater, bezemkasten, mega badkamers met bubbelbad, vooronders op een schip, privé slaapkamers in villa’s, opslagruimtes voor parfums tot aan stijlkamers in een kasteel. Omdat mijn werk net zo uiteenlopend is als die kleedkamers mag ik me met regelmaat educatief gastvrouw noemen in een écht paleis. Een werkplek waar ik alle schoolklassen mag ontvangen en waar ik in het begin net zo vaak verdwaalde als wegdroomde. Maar zoals je weet, kinderen hebben de gave om je weer op aarde te krijgen dus hupsakee, aan de slag.

Het is uniek te weten dat de eerste opdrachtgever voor de bouw van dit paleis, Jan van Glymes de Eerste, 500 jaar geleden op precies dezelfde plek zijn gasten ontving als ik nu doe. Hoe zou hij het gevonden hebben dat ik in zijn voormalig huis werk en al die kinderen ontvang? En hoe zou hij het vinden dat het nu een museum is met honderden kinderen per jaar als bezoeker die wellicht nog verre nazaten van hem zijn? Ten slotte had hij zo’n 52 bastaardkinderen die niet bij hem woonden.

Zijn erkende nazaten drukten per stijlperiode duidelijke stempels op alle aanbouwen, veranderingen en natuurlijk het interieur. Zou hij het eens geweest zijn met al die veranderingen en renovaties?

Iedereen die zijn of haar eerste eigen huis ooit heeft verkocht zal dat gevoel wellicht herkennen.

‘Ze zullen toch niet dat mooie keukenblok gaan veranderen?’

‘Wat als ze ‘onze’ nieuwe tuin gaan betegelen, net nu het helemaal is begroeid?

De ideeën die je liever niet opvangt als mensen je huis komen bezichtigen en ze hardop de opties doornemen. Ik zeg, bak je appeltaart, ga meteen op pad en vergaap je aan de taart als iedereen weer weg is.

In het paleis waar ik over sprak werken rond de dertig mensen die het huishouden bestieren, al zijn er al een tijd geen vaste bewoners meer. Toch wordt het in de loop van de tijd een beetje je tweede huis.

Je leert er vooral ook aan wennen dat het dinsdag tot en met zondag altijd open huis is. En iedereen die nieuwsgierig is of in de prachtige tuin zijn boterhammetjes wilt eten, mag gewoon binnen.

De benedenverdieping van Het Markiezenhof is 6 dagen per week gratis toegankelijk, tot ergens in november. Iedereen over de vloer, met of zonder appeltaart.

Wilt u naar aanleiding van dit artikel meer informatie:
www.cultuurvenster.nl

(foto: project De Paleismasjien)